Tween Peaks, wystawa w Domu Doktora w Zakopanem
Miejsce: Dom Doktora w Zakopanem
Czas: 7.02 – 21.03.2026
Kurator: Piotr Kolanko (Galeria Bałagan)
Artyści i artystki: Adrianna Gajdziszewska, Filip Kalkowski, Marta Kawiorska, Samuel Kłoda, Piotr Kolanko, Magda Kraszewska, Vilma Leino, Olga Pawłowska, Maciej Pęcak, Veronica Pell, Sylwia Rakowska, Tomasz Rolniak, Joanna Rusinek, Adam Rzepecki, Ewa Wes, Olga Ząbroń
Wystawa Tween Peaks koncentruje się wokół stanu „pomiędzy” – doświadczenia zawieszenia, przejścia i negocjowania znaczeń. To przestrzeń o charakterze liminalnym, w której indywidualna biografia spotyka się z pamięcią miejsca oraz z zastanymi porządkami kulturowymi. W tym obszarze interpretacja pozostaje procesem otwartym, a znaczenia ulegają ciągłemu przemieszczaniu.
Ekspozycja została osadzona w Domu Doktora – 121-letnim zabytku architektury w stylu zakopiańskim, położonym u podnóża Tatr. Historyczna tkanka budynku staje się tu nie tylko kontekstem, lecz także aktywnym elementem narracji. Zaproszeni artyści podejmują interwencje w przestrzeni domu, galerii i ogrodu, a także w jadalni i dawnym gabinecie doktora, traktując je jako integralne pole działań artystycznych.
Dom jawi się jako przestrzeń wielowarstwowa – zarazem prywatna i symboliczna. Przedmioty codziennego użytku, układ wnętrz oraz sama architektura tworzą scenografię dla opowieści o konfrontacji jednostki z rzeczywistością, która została już nazwana, uporządkowana i wpisana w określone struktury znaczeń. W tym sensie dom staje się także przestrzenią pamięci – miejscem, w którym doświadczenie osobiste splata się z historią miejsca i jego wyobrażeniowym wymiarem.
Narracja wystawy przywołuje figurę dojrzewania: powolnego procesu zakorzeniania się młodego organizmu w świecie zastanym. Dom Doktora staje się tu przestrzenią negocjowania relacji pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, pomiędzy pamięcią a doświadczeniem.
Konstrukcja starego domu, obecność duchów przodków oraz długi cień psychodelicznego krajobrazu Tatr współtworzą atmosferę zawieszenia – przestrzeń, w której to, co realne, splata się z tym, co wyobrażone i pamiętane.
W obrębie wystawy wyłania się figura człowieka jako wędrowca: podmiotu, który splata własną historię z historią miejsca i czasu, w którym przyszło mu się ujawnić.

