Nr 21 wiosna 2026 recenzje Magdalena Smaga

Sztuka krakowska 1945–2000

Marta Deskur, „Mycie włosów [2000] z cyklu Rodzina”, fotografia barwna, plexi, 150 x 165 cm, w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, nr inw. MNK II-b 3751, t. III/s. 382, il. 413

Książka Schyłek i transformacja (1980–2000), która ukazała się w grudniu 2025 roku, zamyka trzytomową edycję Sztuka krakowska 1945–2000 autorstwa Marii Zientary, poświęconą współczesnej sztuce i architekturze krakowskiej. W 2020 roku wyszedł pierwszy tom Socrealizm i czas odwilży (1945–1959/1960), a w 2022 roku drugi – Mała stabilizacja i dekada złudzeń (1960–1980). Książki wydane zostały przez Muzeum Historyczne Miasta Krakowa (Muzeum Krakowa) jako tom 7, 8 i 9 „Biblioteki Krzysztoforskiej”.

W trzytomowej monografii autorka prezentuje różnorodność dorobku krakowskiego środowiska plastycznego w realiach politycznych, gospodarczych i społecznych socjalistycznej Polski Ludowej, a po 1989 roku – Polski poddanej transformacji ustrojowej, funkcjonującej zgodnie z regułami neoliberalnej ekonomii. Przedstawione zostały strategie zarządzania sztuką i jej rozpowszechnianiem, relacje między państwem i środowiskiem artystycznym, problem wolności twórczej i cenzury. Sztuka ukazana w takim kontekście historycznym pozwala lepiej zrozumieć postawy artystów, zmiany tematyczne i ewolucje stylowe ich twórczości.

Tom pierwszy poświęcony jest sztuce socrealistycznej i modernizmowi „odwilżowemu”, tom drugi – modernistycznemu zróżnicowaniu, rozwijającemu się równolegle do upolitycznionej sztuki „fasadowej”. W tomie trzecim autorka przedstawia rozkwit pro-solidarnościowej sztuki niezależnej, twórczość utrzymaną w tradycji chrześcijańskiej i ruch Nowej Ekspresji. Poświęca również uwagę tendencjom kolorystycznym i metaforycznym, charakterystycznym dla środowiska krakowskiego, i przywołuje końcowy etap przeobrażeń w sztuce wspierającej program ideowy Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W drugiej części trzeciego tomu czytelnik znajdzie omówienie twórczości z lat dziewięćdziesiątych, rozwijającej się już w realiach wolnego rynku, dokumentującej i komentującej zachodzące zmiany.

Przeobrażenia, jakie dokonywały się w sztukach plastycznych, opisane zostały w kontekście przemian w sztuce europejskiej i światowej oraz w odniesieniu do różnych zjawisk w sztuce polskiej. Bohaterami książki są, z nielicznymi wyjątkami, absolwenci i absolwentki krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, zwykle mieszkający w Krakowie na stałe, a jeśli nie, to biorący czynny udział w życiu artystycznym miasta, zwłaszcza w środowiskowych wystawach zbiorowych.

W rozdziałach dotyczących architektury Krakowa pierwszeństwo mają realizacje reprezentatywne pod względem stylowym i technologicznym. Omówione zostały również zmiany urbanistyczne zachodzące po wdrożeniu kolejnych planów rozwoju przestrzennego miasta. Monografia nie obejmuje sztuki użytkowej i architektury wnętrz.

Sztuka krakowska 1945–2000 jest pierwszą kompleksową monografią twórczości krakowskiego środowiska plastycznego. Opiera się na obszernym materiale źródłowym i licznych opracowaniach. Wiele ważnych informacji autorka uzyskała podczas wizyt w pracowniach artystów, oglądania prac i rozmów.

W Sztuce krakowskiej znalazły się analizy i omówienia twórczości kilkuset artystów, w tym tych mało znanych, a zasługujących na uwagę. Tomy 1–3 zawierają łącznie 1245 ilustracji. Autorka wykorzystała dzieła sztuki znajdujące się w zbiorach państwowych, kościelnych i kolekcjach prywatnych. W recenzji podsumowującej trzytomową serię historyk sztuki profesor Jerzy Malinowski napisał: „Problematykę sztuki współczesnej Krakowa Autorka interpretuje na tle sztuki polskiej. Pojawia się w tekstach analiza wielu zjawisk sztuki europejskiej i światowej, w której odwołuje się do zagranicznych publikacji o sztuce i metodologii humanistyki. Sztuka krakowska 1945–2000 skierowana jest przede wszystkim do badaczy – specjalistów w zakresie polskiej sztuki współczesnej. Charakterystyka setek artystów różnych generacji i kręgów, znanych niekiedy wąskiej grupie krytyków i historyków sztuki, pracowników muzeów i galerii stanowić będzie podstawowe źródło wiadomości. Stworzy zasadnicze kompendium wiedzy i stanie się punktem wyjścia do przyszłych badań nad powojenną sztuką krakowską i polską”.

Z kolei historyczka profesor Agnieszka Chłosta-Sikorska w swojej recenzji podkreśla jeszcze inny aspekt monografii – jej atrakcyjność dla osób zainteresowanych historią współczesną i sztuką krakowską i poleca ją pasjonatom krakowskiego środowiska artystycznego. Sądzę, że obie opinie są zasadne.

Maria Pinińska-Bereś, „Keep smiling”, 1972, pojemnik metalowy, gips, odlew, papier mache, 70 x 40 x 33 cm, w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, t. II/s. 414, il. 325-326

Magdalena Smaga

Magdalena Smaga

Historyk sztuki, muzealnik, kustosz i kurator. Zajmuje się sztuką po 1945 roku. W obrębie jej zainteresowań jest malarstwo, design i architektura. Doktorantka IS PAN w Warszawie. Poza teorią praktykuje malarstwo – olejne, akrylowe i akwarelowe.