Przyda się! Między nadmiarem a uważnością
„Przyda się!” – tym hasłem jestem skażona od najmłodszych lat. Nic dziwnego, że potrzeba zatrzymywania i ponownego używania rzeczy przeniknęła do mojej twórczości na stałe.
Mam oczy i uszy szeroko otwarte – uważnie obserwuję i słucham tego, co dzieje się na ulicach Krakowa. Łączę te zdarzenia ze znalezionymi na chodnikach przedmiotami – resztkami, które ckliwie walczą o przetrwanie.
Nie wszystko da się unieść dalej. To, co trudne, zostawiamy za sobą. Ja podnoszę ten ciężar i syntetyzuję go w swojej sztuce.
Aleksandra Knapik
Forma wyłania się w trakcie procesu, w bezpośredniej relacji z materiałem. To ograniczenie nie funkcjonuje jako bariera, ale jako warunek pracy, który uruchamia nieprzewidywalność i otwiera pole eksperymentu.
Zbieranie rozumiemy nie jako akt gromadzenia, lecz jako sposób bycia w świecie. Kieruje nas ono ku uważności wobec tego, co istnieje, a jednak zostało odrzucone.
Interesuje nas moment przejścia, w którym materiał uznany za bezwartościowy odzyskuje sprawczość i zaczyna funkcjonować jako nośnik śladów codzienności.
Zbieranie stało się w tym sensie odpowiedzią na nadmiar: formą wrażliwości, która nie porządkuje świata na nowo, lecz pozwala mu ujawnić inne znaczenia.
Ola Gawryś
Aleksandra Knapik
Ukończyła studia licencjackie na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie, gdzie obroniła dyplom artystyczny pt. „Rany emocjonalne”. Studiuje malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Tworzy instalacje i obiekty, swobodnie posługując się technikami mieszanymi. W ostatnim czasie zbieractwo stało się integralną częścią jej praktyki artystycznej, nadając pracom dodatkowe warstwy znaczeniowe.
Ola Gawryś
Absolwentka Liceum Sztuk Plastycznych im. Józefa Brandta w Radomiu. Obecnie studiuje malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Tworzy obiekty malarskie funkcjonujące na pograniczu malarstwa i rzeźby. Interesuje ją architektoniczny wymiar obrazu oraz jego relacja z otoczeniem. Rzeczywistość stanowi dla niej punkt wyjścia do tworzenia abstrakcyjnych kompozycji, które aktywnie funkcjonują w przestrzeni.







