Joanna Pawlik, Anatomie oporu, wystawa w Akademickim Centrum Designu w Łodzi
Miejsce: Akademickie Centrum Designu w Łodzi
Czas: 6.07 – 31.08.2026
Kuratorka: Magdalena Komborska-Łączna
Anatomie oporu to wystawa Joanny Pawlik, artystki znanej z performansu, prac wideo, malarstwa i fotografii, współpracującej z takimi instytucjami, jak Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie czy Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK. 6 lipca o 18:00 w Akademickim Centrum Designu w Łodzi otworzono jej wystawę ukazującą więź między ciałem a miejscem. Artystka przedstawia ciało zdolne do odnowy i odzyskania sprawczości. Zaprezentowane fotografie podejmują tematy kobiecości i cielesności wykraczających poza społeczne ramy. Wernisaż poprzedziła konferencja artystów i projektantów, która była poświęcona fotografii, pracy z ciałem oraz projektowaniu empatycznemu. Wystawę Anatomie oporu można oglądać do 31 sierpnia 2026 roku.
„Joanna Pawlik trwa w bezruchu. Jej ciało czuwa pośród panoramy węglowych hałd, kopalnianych odpadów, nieużytków i przemysłowych pozostałości. Ten odkształcony krajobraz jej nie przytłacza, a zdecydowanie wypełnia i przenika. Jak sama wspomina, należy do tych, którzy to, co najniebezpieczniejsze, mają już za sobą i potrafią swobodnie odnaleźć się niemal w każdej przestrzeni […].
Performerka celebruje ciało nienormatywne, uwzniośla je, odrzucając społeczne klasyfikacje i kanony klasycznego rygorystycznego piękna. Nagość Pawlik przywołuje potrzebę troski, uważności i akceptacji cielesności wobec własnej natury. To ciało naturalnie twórcze, uformowane i wydobyte jedynie przez światło fotografii w nieskrępowanym i autentycznym kadrze. Artystka uwypukla sposób kreacji własnego wizerunku, kreuje fotografię życia […].
Wyraźnym akcentem wystawy stają się obiekty powstałe z połączenia elementów protetycznych ze szkłem, metalem i innymi materiałami. Zużyte części protez, niegdyś pełniące funkcję użytkową, zostają przekształcone w autonomiczne formy rzeźbiarskie. Nie są odpadami ani pozostałościami po ciele. Zyskują nową obecność, nowe znaczenia i własną materialną sprawczość […]”.
Magdalena Komborska-Łączna

